Het kan fijn voelen om iets te kunnen doen, in het begin, wat de onthutsing, de stuurloosheid en het verdriet minder maakt na een overlijden.
Je wil iets doen om het gemis minder rauw te laten voelen. Om het een andere lading te geven.
Je weet dat de as, na de crematie, overblijft. Net als de stilte.
Het voelt raar om verder te gaan zonder die persoon.
Maar je hoeft niet alleen verder. De as kan voor altijd gaan waar jij bent.
Een assieraad is meer dan een sieraad. Het is een klein werkje van goud met een wereld vol emoties. De blauwe ogen. De rust en warmte die iemand de kamer in bracht.
Een tijd waar je heel erg naar terug kunt verlangen. Hoe iemand jou altijd weer op weg coachte, met vertrouwen in jou wat niemand anders in je had.
Hoe degene niet liet merken hoeveel pijn ze had toen ze ziek was, hoe sterk ze bleef voor de mensen om haar heen.
Nu iemand is overleden kun je al die mooie momenten zoveel meer waarderen.
En dat maakt het ook zo pijnlijk.
Ik ben naast maker ook luisteraar.
Het vacuüm waar je in terecht na het overlijden komt is een bizarre plek.
Ik vind het altijd fijn om meer te horen over wat er is gebeurd. Om jou beter te leren kennen. Om mijn ervaring als maker in te zetten bij het ontwerpproces. Om een gouden assieraad aan jou te kunnen geven wat klopt.
Je komt het ophalen en ik zie de spanning en verwachting in diens ogen. Dan de opluchting bij het openmaken. De dankbaarheid omdat ik iets heb mogen terug geven is heel groot.
Wonderlijk.
